Numero: 006805

Rubriko: novelo

Redaktoro: Geraldo Mattos <mattos@super.com.br>

Prioritato: 2

Korektita versio

KOTA AKVO

Konstanten Krysakov

La kafo en la stacidoma bufedo estis aŠa, samkiel la buterpano kun malfre■a froma°o. Li nařze fintrinkis lastan kafgluton kaj foriris el la bufedejo. ěis la ekiro de lia trajno estis ankorař tridek minutoj, kaj li ne volis tiom frue eniri vagonon. Kun kapdoloro li promenis tien kaj reen lař la kajo. Kapdoloro aperadis Šiam kiam li estis sola kaj devis ion atendi. Estis iu pezega ■ar°o en la tempioj, kiu dormigis lin, ař, se mankis eblecoj por dormi -- simple turmentis lin dum longa tempo.

Finfine horlo°o montris ke restas kvin minutoj. Li venis al sia vagono, montris bileton, diris al la pola vagonservisto "dankon" ukrainlingve (la polan li tute ne regis) kaj eniris sian kupeon. Oficaj aferoj devigis lin voja°i al Varsovio. Li havis multajn aferojn hejme, sed parte li °ojis pro la voja°o -- li tre ■atis ripozi en trajnoj. Li ■atis la odoron de longdistancaj trajnoj, la unutagan fre■econ de vagonaj littola╝oj, la bruon de radoj. Dormado dum tiaj voja°oj Šiam por li estis plej profunda.

La trajno ekveturis. Post dek kvin minutoj li jam ku■is, legante libron. FeliŠe neniu krom li estis en la kupeo, kaj li °uis plenan solecon. Baldař li eksentis dormemon, malgrař ke estis nur kvarono post la sesa vespere. Kion fari -- kapdoloro dařre Šeestis. Plezure li fermis la libron, mal■altis la lumon kaj ekdormis ..........

Li veki°is. Lian bruston kunpremis iu stranga, malklara, nur °ermanta deziro. Li ku■is senmove kelkajn minutojn, provante ařdi sian internon. Sed °i, la interno, nur ree­is per iuj obtuzaj sonoj, kaj inter ili ne eblis distingi ion certan.

Ankorař ne sciante ion pri la naski°anta torento de sentoj, li eliris el la kupeo. La trajno estis alvenanta al iu urbo. Li atente rigardis al la stacidomejo. Estis urbo kie la trajno devis stari plej longan tempon -- Širkař duonhoron. Post la halto li eliris al la kajo. Tie regis humida vento, tro varma por komenco de decembro. Estis profunda nokto, neniu krom li kaj policistoj trovi°is sur la kajo. Li pensis: "Kio, diable, okazas?" Tamen jam klaris por li kio okazas. Laca ina voŠo ekfluis el stacidomaj amplifiloj: "Trajno numero NN restartos je la kvara kaj dudek kvin". Li rigardis horlo°on -- ankorař dudek minutoj. Li decidis iom esplori la Širkařa╝ojn, kaj eniris la stacidomejon. Nek en la atendohalo, nek en la kashalo iu estis. Ăio estis regata de marmor-kahela silento. Li oscedis kaj jam ekintencis foriri dormi, sed la pordo subite knaris, malfermi°is kaj enlasis iun homon. Li pigre sin demandis: "Ău virino?... Jes ... Interese, kion ■i volas ... Ůajnas ke dum la sekvaj du horoj neniu trajno estos, do ■i strebas al Ši tiu. Hm ... Bela, sed ne por mi". Li turni°is dorse al la kasejoj kaj al la proksimi°anta virino, kaj ekmar■is. Sed kiam li preskař eliris, liajn orelojn atingis vortoj de la virino:

-- Ău vere mankas?... (Evidente ke ■i ařskultis respondon de la biletvendisto.) Sed kiam mi povos preni la sekvan trajnon? Nur tagmeze ... Ege doma°e ...

Li senhezite eliris, pensante: "Jen do ... Iu malriŠulino volas trafi la trajnon ... Bon■ance mi ne estis tre proksima, alikaze mi devintus proponi al ■i monhelpon... Mi ja farus, sed ■i komencus nei, kaj mi abomenegas tiujn °entilajn firifuzojn; poste ■i postulus mian adreson por iam resendi al mi la monon ... Tede, banale kaj nařze."

Intertempe li revenis al sia vagono. Li staris apude, kaj repripensis Ši tiun etan okaza╝on. Li rigardis al la pordo el kiu li eliris. Li kvazař atendis ion. Kaj li tute ne miris kiam la pordo denove malfermi°is, kaj la virino surpa■is la kajon. Sur la tuta kajo trovi°is nur du lanternoj, kaj ■i ekiris meze inter ili. Ůia ombro dum la mar■ado fantome pligrandi°is, kaj li sorŠite rigardis al la ombro. Ůiaj kalkanumetoj frapetis la asfalton.

Ůi iris rekte al li.

Ůi venis al li.

Li fulmrapide pensis: "Gracia... Svelta..." Nenion plian li kapablis konscii tiusekunde.

-- Ău mi povas helpi vin, estimata sinjorino? -- li prononcis kaj teruri°is: kian banalega╝on li diris?

Sed la virino respondis per ekscitita kontralta voŠo:

-- Jes ... Mi havas problemon ... eble stultan.

-- Vi povas disponi pri mi lař via bontrovo -- lia lango funkciis sendepende de li.

-- Dankon. Vere stulte. Mi bezonas trafi Varsovion hodiař matene Šar mi havas gravan renkonti°on ... Sed ...

-- Ău ne sufiŠas al vi la mono? -- kiel eblis plej °entile kaj delikate li demandis, iom timante ■ian reagon. Sed ■i tute senofende diris:

-- Tute ne ... EŠ pli stulte: mankas ku■lokoj en virinaj kupeoj, kaj en Ši trajno forestas sidaj lokoj Šar °i estas nokta, kaj nur preteriras Ši tiun urbon -- ■i parolis rapide, kvazař sentante iun neklarigeblan kulpon. Certe oni ne vendis al mi lokon en vira kupeo. Mi vidas ke vi estas tre deca kaj afabla homo. Estas mia sola ■anco ... Ău vi eble bonvolos ... Mi tute ne °enos vin, vi povos dormi ař ne dormi -- mi nur sidos sur se°o kaj neniel malhelpos vin ...

Li staris dum tridek sekundoj sen respondi, sed liaj pensoj ne estis atingeblaj. Li ne kredis ke ■i petas lin pri TIA afero. Li ne kredis ke li estos proksima al ■i kvin horojn ... Li staris kaj rigardis en ■iajn okulojn, kie respeguli°is nokta vento kaj volupta lumo de lanterno.

-- Ău vi ne konsentas? -- ■i demandis malkura°e.

-- A­, pardonu, mi enpensi°is tro profunde ... Certe, certe jes ... Kaj eŠ ne pensu, mi ne lasos vin sidi sur la se°o, Šar sur °i eŠ eta infano fartus maloportune. Ău vi estas el Ši tiu urbo?

-- Ne, mi alvenis Ši tien vespere per alia trajno ... Mi estas tiom laca ...

-- Vi dormos sur mia lito, mi parolos kun vagonservisto kaj li ■an°os la tola╝on ...

-- Sed kio pri vi mem?

-- Ne gravas, mi sufiŠe dormis jam.

-- Dankon ... Sed Šu vi certas ke tio eblas?

-- Jes ja. Mi vidas ke vi bezonas ripozi!

-- Mi certe repagos ... -- ■i diris, sed li faris tiom kruelan mienon (duon■erce), ke ■i silenti°is kaj sekvis lin, danke rigardinte rekte en liajn okulojn.

Ili eniris. Li tuj iris al vagonservisto, iom pagis al li, kaj li tuj ■an°is la litan tola╝on. Li diris al ■i:

-- Bonan ripozon! Tridek minutojn antař la alveno mi frapos la pordon por veki vin.

Ůi denove provis protesti, sed li firme fermis la kupean pordon, denove dirinte "Bonan ripozon".

Post la preskař neperceptebla pu■eto de vagono, signifanta ke la trajno reekiris, li denove iris al al vagonservisto, petis de li kafon, kaj senhaste eltrinkis plenan tason, starante Še vagona fenestro kaj tenante la tason enmane. Pensoj forestis. Nur trovi°is iu nekaptebla, intuicie atendata antařsento de io ... io ...

Li mergi°is en subkonscian lagon de emocioj. Li rigardis al preterflugantaj arboj, ne°oj, etaj stacioj, tute ne vidante ilin. Li mekanike frotis la vitron per unu fingro, kaj en tiu movo koncentri°is Šiuj liaj fortoj.

Liaj emocioj troplenigis lin. Li redonis la tason al la vagonservisto, kaj ekiris al sia pordo. La vagonservisto postrigardis lin, ruze ridetante kaj pensante: "Interese, kion li fakte atendas?"

Li venis al la pordo. Se °i estus ■losita, li ege surprizi°us. Tamen la pordo glate malfermi°is. Li milde eniris. Ůi ■altis lampeton super la lito.

-- Ău vi dormas? -- li demandis flustre.

-- Certe ne, -- same flustre ■i respondis.

Li atente sidi°is apud ■i. Ůi levi°is. Li diris:

-- Espereble mi ne °enis vin?

-- Ne, -- ■i eŠ ne diris tion, sed elspiris aeron, kaj el tio rezulti°is la vorto.

Li mal■altis la lampon. Subita tenebro kovris ilin. Ůi senesperpasie brakumis lin ...

Ene de sentoplena uragano tempo estis plej malgrava ero. Tamen °i ekzistas ... Sen imago pri kiom da minutoj? horoj? pasis li rigardis la horlo°on.

-- Post kvindek minutoj ni alvenos.

-- Bone ... -- ■i diris, kaj feble aldonis -- Bonvolu eliri ... Mi devas reordigi min.

Li eliris en la vagonan koridoron. Ařdinte frapon de la pordo, el sia kupeo aperis kapo de la vagonservisto, demandante:

-- Ău kafon?

-- Jes, bonvolu ...

-- Post unu minuto, -- afable ree­is la servisto, kaj eŠ pli rapide -- post duonminuto -- li donis al sia pala pasa°ero kafotason.

-- Dankon... -- indiferente kaj senemocie li diris.

-- Kia virino! Ău? -- ruze palpebrumante la vagonservisto demandis.

-- Silentu, mi petegas -- mallařte, sed furioze li °emis.

La vagonservisto kompreneme jesis kaj foriris, kvazař tuj forvapori°inte el lia memoro.

Post iom da tempo ankař ■i eliris. Nun ili ambař staris unu apud la alia, kaj silentis. Li pensis ke ili staros tiel °is la alveno, sed ■i komencis paroli. Ůi komencis mallařte, sed poste ■i pli kaj pli flami°is, kaj la lastajn vortojn ■i preskař kriis.

-- Vi certe interesi°as pri tio, kun kiu mi renkonti°os en Varsovio. (Fakte li vere ege scivolemis pri tio.) Do, mi diros ... Kun mia amato. Sed estos peza rendevuo. Peza, Šar mi iniciatis nian disi°on antař kelkaj monatoj. Ni disi°is, sed li plu amis min. Kaj amas, kaj li volontege denove rekuni°us kun mi, sed lia fiereco ne permesas akcepti min sen pardonpetoj. Vi povas diri -- kia problemo? Tamen mia fiereco ne permesas al mi pardonpeti de iu. Speciale Ši-okaze, Šar mi ne kulpis pri nia disi°o ... Jes, mi iniciatis °in, sed tio okazis Šar mi estis trompita de alia viro. Do, tial mi ne sentas min kulpa antař li, antař mia amato. Vi vidas, ke la historio estas neimageble triviala. Sed kiam vi travivas ion tian, tiam Šio okazinta ne vere ■ajnas al vi banala. Mi renkonti°os kun li en Varsovio, en la urbo kiu donis al ni amon kaj iom efemeran feliŠon. Ni konati°is en iu kafejo centre de la urbo. Estis sunsubiro. La horizonto estis vermiljona, fajre-ru°a, incendie-rufa. Denove -- kiom kutime, tradicie, neoriginale, Šu?... Sed tio banalas kiam vi legas ař ařdas tion, sed se vi mem vidas tian Šielon, vi ne pensas ke vi jam ie legis pri samkolora firmamento ... Vi simple °uas °in. Li sidis Še apuda tablo, kaj senintermite rigardis preter mi ... Li ne rimarkis min, sed mi -- lin rimarkis. Ăirkař ni estis fabela cigansomera Varsovio, sed mi jen sentis min vintre pro la timo ke eble ni ne konati°os, jen -- mi ■vitegis pro streŠo kiam li estis ╝etanta al mi sian distri°eman rigardon ... Fine mi senesperi°is ekkoni lin, kaj stari°is por foriri. Sed tiam li treege milde, neatendite ekparolis al mi ...

Li timis eŠ spiri, Šar la historio sorŠe strangolis lin.

-- Sed -- ■i krude ekridis, -- mi ne plu rakontu kion li diris, kaj kio sekvis. Ăar tio estas tro dolora. Vi iom imagas kiamaniere ni disi°is. Jes, estis tute stulte, sed oni komprenigis ke mi ne bezonas lin, malgrař ke mi fakte terure bezonis ... Do, sekvis neeviteblaj rutina╝oj -- longaj paroladoj, seniluzii°oj, doloroj, malesperoj... Mi foriris el la urbo, eklo°is en alia lando; dank'al mia profesio mi ne havas problemojn transloki°i. Sed mi provis neniigi, renversi la neoponeblan regulon de la vivo: ne eblas forgesi neforgeseblan. Li estis mia neforgesebla obsedo. Monatojn mi vivis en iu nebulo, nenion komprenante pri tio, kio okazas en la vivo min Širkařanta. La vivo similis la hodiařan matenon -- io neklara, malserena duonblizardo. Sed ankař tio ne estas interesa ...

Postfenestre aperis la kajo de la varsovia Šefstacidomo. Kelkajn sekundojn poste la trajno haltis. Sed °uste tiumomente ■i dařrigis ege lařte, kvazař ne vidante la alvenon.

-- Kaj nun mi, hontante, iras al li. Kaj kion mi faris? Hazardo, misfortuno, malbon■anco kunigis min kaj vin por kelkaj horoj. Sed ne pensu ke mi havis iujn sentojn al vi. Tute ne! Mi deziris nur trovi forgeson kun vi, Šar plej teruras la tempo ╝us antař io atendata. Sed mi ne trovis °in, la sopiratan forgeson. Mi simple uzis vin, samkiel mi mem estis uzata de aliaj. Mi ne kompatas vin. Kaj vi ne kompatu min. La linioj de niaj vivoj interplekti°is por momento, sed tuj displekti°os. Eble ni iam denove renkonti°os, kvankam mi ne ■atus tion. Sed la mondo estas, bedařrinde, malvasta. Mi nun diras iun delira╝on ... Adiař!

Ůi kaptis sian sakon kaj rapide impete elkuris el la vagono.

Ankař li prenis sian tekon, kaj lante elvagoni°is. La animo morte malplenis. Trovi°ante en la sama stato li trairis la stacidomejon, venis al la urbo kaj ekpromenis, direkti°ante li mem ne sciis kien.

Subite li rekonscii°is sur iu ponto. La kapon penetris ideo: "Se ekzistas tiom forta animo, do Šu mi rajtas..."

Kaj li, kun teruri°inta grimaco, supergrimpis la barieron kaj horore salutis la neeviteble proksimi°antan

 ;